و اختصاص بآنحضرت نشان ميدادند و آن سبب حزن و شكسته خاطر بودن فقراء ميشد لذا مأمور شدند كه صدقه دهند تا سبب از بين رفتن حزن و غيظ قلوب فقراء شود ( از يكطرف به زيارت و مناجات آنحضرت نائل شوند و از طرف ديگر با صدقه از شكسته خاطر بودن بينوايان جلوگيرى كنند ) . نگارنده گويد : علت حكم همان * ( ذلِكَ خَيْرٌ لَكُمْ وَأَطْهَرُ ) * است و مىشود احتمال الميزان را از آن استفاده كرد . آيه بعدى كه نقل خواهد شد حكم اين آيه را نسخ كرده و از قرار معلوم كسى جز على بن ابى طالب عليه السّلام به اين آيه تا نسخ شدنش عمل نكرده است در مجمع از آنحضرت نقل شده كه فرمود : در قرآن آيه‌اى هست كه كسى پيش از من به آن عمل نكرده و بعد از من نخواهد كرد آن * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا ناجَيْتُمُ الرَّسُولَ . . . ) * است من دينارى داشتم آن را بده درهم فروختم هر گاه خواستم با رسول اللَّه صلَّى اللَّه عليه و آله مناجات كنم يكدرهم صدقه دادم تا آيه * ( أَ أَشْفَقْتُمْ أَنْ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقاتٍ ) * آن را نسخ كرد اين روايت در تفسير كشاف نيز نقل شده ، در الميزان آن را از در منثور نقل مىكند . در مجمع و كشاف از ابن عمر نقل كرده كه گفت : براى على بن ابى طالب سه فضيلت است اگر يكى براى من بود از شتران سرخ موى در پيشم محبوبتر بود : تزويج فاطمه ، اعطاء رأيه روز خيبر و آيه نجوى . در مجمع و تفسير خازن و ابن كثير نقل شده : چون مردم از مناجات جز در صورت صدقه نهى شدند كسى جز على بن ابى طالب با آنحضرت مناجات نكرد كه او دينارى صدقه داد و مناجات كرد سپس آيه رخصت نازل شد . زمخشرى گويد : بقولى مدت اين حكم ده شب و بقولى قسمتى از يكروز بود . آيه بعدى چنين است : * ( أَ أَشْفَقْتُمْ أَنْ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقاتٍ فَإِذْ لَمْ تَفْعَلُوا وَتابَ الله عَلَيْكُمْ فَأَقِيمُوا الصَّلاةَ وَآتُوا الزَّكاةَ وَأَطِيعُوا الله وَرَسُولَه . . . ) * يعنى آيا از فقر ترسيديد